به گزارش متادخت، واقعیتی که بسیاری از زنان شاغل با آن روبرو هستند، این است که بچهدار شدن اغلب با از دست دادن شغل گره خورده است. این پدیده برای برخی از زنان مانعی جدی در زمینه تصمیم به فرزندآوری یا افزایش تعداد فرزندان محسوب میشود.
در برخی کشورها، دولتها با اتخاذ سیاستهای حمایتی قوی، تلاش میکنند این موضوع را تعدیل کنند. این سیاستها شامل ارائه مرخصیهای برابر برای هر دو والد، خدمات گسترده مراقبت از کودک، و حمایتهای شغلی و اجتماعی بلندمدت برای بازگشت مادران به محیط کار است. با این حال، گاهی اوقات همین قوانین حمایتی، به جای یاری رساندن، به طور ناخواسته به عاملی برای حذف زنان از بازار کار تبدیل میشوند، چرا که ممکن است هزینههای استخدام مجدد یا انطباق محیط کار برای کارفرمایان را افزایش دهند.
طبق گزارش رسمی سازمان تأمین اجتماعی در سال ۱۳۹۲، مرخصی زایمان از ۶ ماه به ۹ ماه افزایش یافت تا در راستای سیاستهای جمعیتی و تشویق فرزندآوری گامی برداشته شود. اما متأسفانه، تجربه نشان داده که برای بسیاری از زنان، این مرخصی طولانیتر، به جای تسهیل در روند مادری و اشتغال، خود به مانعی تبدیل شده و آنها پس از پایان دوره مرخصی، نتوانستهاند به شغل قبلی خود بازگردند.
این تجربه ناخوشایند، بسیاری از زنان تحصیلکرده و فعال در بازار کار را نسبت به فرزندآوری مردد میکند یا باعث به تعویق انداختن آن میشود. با توجه به اهمیت حیاتی موضوع جمعیت برای کشورمان، لازم است توجه ویژهای به تدوین و اجرای قوانین حمایتی در این زمینه شود .این قوانین باید بتوانند امنیت شغلی و آرامش خاطر لازم را به مادران اعطا کنند تا بتوانند با اطمینان بیشتری هم مسئولیتهای خانوادگی و هم حرفهای خود را مدیریت کنند. حمایت واقعی از مادران شاغل، سرمایهگذاری در آینده جمعیت و جامعه است.
