به گزارش متادخت، در گفت‌وگو با خانم هانیه زارعی؛ مددکار اجتماعی، به سراغ روایت‌هایی از روزهای جنگ و حضور او در معراج شهدا رفتیم؛ روایت‌هایی تلخ و تکان‌دهنده از خانواده‌هایی که در جست‌وجوی عزیزانشان بودند و لحظه‌هایی که مواجهه با پیکر شهدا، عمق داغ و اندوهشان را آشکار می‌کرد. او از تجربه‌هایی گفت که فراتر از یک خاطره، تصویری ماندگار از رنج خانواده‌های داغ‌دیده و دشواری همراهی با آنان در روزهای جنگ است.در میان روایت‌های خانم زارعی، ماجرای خانواده‌ای که پدر و مادر خود را از دست داده بودند، بسیار تأثیرگذار است؛ پسری که میان دو تابوت پدر و مادرش دراز کشیده بود و با التماس می‌خواست او را هم کنار آن‌ها به خاک بسپارند. کودک کوچک‌تر خانواده نیز در آغوش همراهان، به پیکر مادرش نزدیک می‌شد و با دیدن کش مویی که در دست داشت، آن را به مادر نشان می‌داد؛ کشی که آخرین بار مادر به موهایش بسته بود.او از مادر بارداری گفت که در جریان جنگ به شهادت رسیده بود و تلاش برای یافتن و خاک‌سپاری پیکر جنینش، از دشوارترین لحظات آن روزها بود. همچنین از پدربزرگی روایت کرد که در سوگ نوه سه‌ماهه‌اش چنان بی‌تابی می‌کرد که نگرانی از حال خودش نیز وجود داشت.اما در میان این همه اندوه، روایت مادری که پس از لمس پیکر فرزندش، با اطمینان از سالم بودن دست‌های او خدا را شکر می‌کرد، جلوه دیگری از دلبستگی و مهر مادرانه را به تصویر می‌کشید.این‌ها تنها گوشه‌ای از خاطرات هانیه زارعی از معراج شهداست؛ روایت‌هایی از لحظاتی که در آن، جست‌وجوی یک نشانه از عزیز ازدست‌رفته، آخرین امید خانواده‌ها بود و هر نشانه کوچک می‌توانست آرامشی هرچند کوتاه به دل‌های بی‌قرارشان ببخشد.