رسانه‌های رسمی در به تصویر کشیدن زنان تراز انقلاب، اغلب یا به قدیس‌سازی‌های دست‌نیافتنی روی آورده‌اند یا کاریکاتورهایی کلیشه‌ای و تک‌بعدی ارائه داده‌اند.

از ریشه‌های طبقاتی سلامت و تنهایی ۱۰ درصد سالمندان تا روایت‌های زنانه از انزوا، همگی نشان می‌دهد سیاست‌گذاری‌ها باید از «مراقبت‌محوری» به سمت «مشارکت اجتماعی» تغییر مسیر دهند.

جشن اول مهر مدارس باید صدای خنده بچه‌ها باشد نه صدای تجملات و دوربین‌ها و تشویق بزرگ‌ترها.

وقتی یک زن، همسر واقعی خود را با این مرد ایده‌آل خیالی مقایسه می‌کند، در واقع در حال انجام یک ظلم سیستماتیک علیه شریک زندگی خویش است.

امروز ما به «شجاعت معمولی بودن» نیاز داریم. رشد انسانی، نه در ویترین‌های اینستاگرامی که در تاریک‌ روشن‌های زندگی واقعی، در دل چالش‌ها و در گفتگوهای بی‌واسطه با خانواده رخ می‌دهد.

زنان از طریق بدن‌شان سنجیده و ارزیابی می‌شوند، درحالی‌که قواعد میدان زیبایی را نظم نمادین مردانه تعریف می‌کند.

بهرام چنان شیفته‌ آرزو شده بود که بی‌تاب و بی‌صبر، توان انتظار تا سحرگاه را نداشت، پس رو به پدر آرزو کرد و گفت:من شبانه خواستار وصل با دختر تو هستم!

رسانه در ارائه تصویر صحیح از زن ایرانی الکن است و این امر به طریق اولی برای تصویر زن ایرانی در خارج از کشور اتفاق افتاده است.

ما زن بیکار نداریم؛ حتی زنان خانه‌دار هم به نوعی در محیط خانه و خانواده کار می‌کنند و آنچه دریافت می‌کنند به ازای فعالیت شان در خانه است.

در جامعه‌ای که رسانه‌ها اغلب «جوانی» را معادل «زیبایی» معرفی می‌کنند، زنان سالمند پیری را نوعی تهدید علیه هویت خود ادراک می‌کنند.