امروز ما به «شجاعت معمولی بودن» نیاز داریم. رشد انسانی، نه در ویترین‌های اینستاگرامی که در تاریک‌ روشن‌های زندگی واقعی، در دل چالش‌ها و در گفتگوهای بی‌واسطه با خانواده رخ می‌دهد.

زنان از طریق بدن‌شان سنجیده و ارزیابی می‌شوند، درحالی‌که قواعد میدان زیبایی را نظم نمادین مردانه تعریف می‌کند.

بهرام چنان شیفته‌ آرزو شده بود که بی‌تاب و بی‌صبر، توان انتظار تا سحرگاه را نداشت، پس رو به پدر آرزو کرد و گفت:من شبانه خواستار وصل با دختر تو هستم!

رسانه در ارائه تصویر صحیح از زن ایرانی الکن است و این امر به طریق اولی برای تصویر زن ایرانی در خارج از کشور اتفاق افتاده است.

ما زن بیکار نداریم؛ حتی زنان خانه‌دار هم به نوعی در محیط خانه و خانواده کار می‌کنند و آنچه دریافت می‌کنند به ازای فعالیت شان در خانه است.

در جامعه‌ای که رسانه‌ها اغلب «جوانی» را معادل «زیبایی» معرفی می‌کنند، زنان سالمند پیری را نوعی تهدید علیه هویت خود ادراک می‌کنند.

مادران آمریکایی در روزهای اخیر به تفاوت لباس مشترک دختران و پسران معترض شده‌اند. موضوعی که از پشت پرده یک مد مخرب حکایت دارد.

در جامعه‌ای که هنوز بخش عمده آشپزی، مراقبت از کودکان، رسیدگی به سالمندان و مدیریت روزمره خانه بر دوش زنان است، قطعی برق بحرانی خنثی و بی‌طرف از نظر جنسیتی نیست.

با تغییر شتابان الگوهای مصرف در سطح جهان و نفوذ بی‌واسطه فرهنگ‌های بیگانه از طریق زنجیره جهانی مد و پوشاک، مدیریتِ این عرصه به یکی از ارکان اصلیِ امنیت فرهنگی و پایداریِ هویت ملی تبدیل شده است.

از منظر روان‌شناختی تجرد طولانی مدت در افراد باعث بروز اضطراب، افسردگی و حتی خستگی روانی مفرط می‌شود. هر چند که افراد ممکن است راه‌های جایگزینی مانند دوستان، حیوانات خانگی، مسافرت و... را انتخاب کنند اما واقعیت اصلی آن است که هیچکدام از آن‌ها در اصل قضیه نمی‌تواند از بین‌برنده تنهاییِ ذاتی فرد باشد.