آخر می‌دانی جنگ اسمش هم ترسناک است و لرزه بر اندام آدم می‌اندازد؛ آنوقت چه برسد به یک ملت رهبر از دست داده و درگیر با هیولایی به اسم آمریکا و غده‌ بدخیمی به نام اسرائیل!

روزهای پس از جنگ در ایران تجربه و آزمونی از ایستادگی است. ایستادگی نه در شرایطی که همه چیز فراهم باشد بلکه درکنار تمامی ‌مشکلات و کمبودها.

تیغ جراحی لاغری پایان چاقی نیست، بلکه آغاز تعهدی سنگین میان تن و روان است.

وقتی مردم در عرصه‌های مختلف ملی حضور دارند، دشمن خارجی می‌داند که با یک پیکره‌ یکپارچه روبروست، نه یک بدنه‌ متلاشی.

رسانه‌های خارجی با ذره‌بین به دنبال شکاف‌ و تفرقه می‌گردند تا جامعه‌ ایران را به دو طیف آشتی‌ناپذیر و روبه‌روی هم تقسیم کنند.

موج نمایش جشن‌های دوستی و زندگی مشترک یک هدیه شیک و زیبا با بوی ناخوشایند است؛ اما متأسفانه نمی‌توان در اینستاگرام بویی حس کرد.

تنها یکدلی بر آمده از ایستادن زیر بیرق واحد است که می‌تواند اضطراب‌های اقتصادی در جامعه را مهار کند.

تجربه میدانی حوادثی که سال گذشته پی در پی اتفاق افتاد نشان می‌دهد، نسل جوان در سهم‌خواهی از مشارکت اجتماعی و سیاسی مصمم است.

اقتدار دفاعی و انسجام اجتماعی، ستونی است که سقف گفت‌وگو، نقد و مطالبه‌گری بر آن بنا می‌شود.

شجاعت این نیست که از کشتن یک حیوان بی‎‌پناه لذت ببری؛ این کار، اهریمنی است! اگر انسان باشی، چگونه می‎‌توانی از چنین کاری خوشحال شوی؟