به گزارش متادخت، با مهندس راضیه راستکوه، طراح ماهواره‌های هدهد و کوثر، درباره تجربه حضور زنان ایرانی در عرصه فناوری فضایی، نقش دختران جوان در پیشرفت‌های علمی کشور و چالش‌هایی که در مسیر فعالیت حرفه‌ای خود با آن روبه‌رو هستند، گفت‌وگو کردیم؛ روایتی از تلاش‌های چندماهه برای ساخت ماهواره، هیجان لحظه پرتاب و تجربه زنانی که در کنار همکارانشان برای رقم زدن دستاوردهای علمی ایران تلاش می‌کنند.

برای راضیه راستکوه، لحظه پرتاب ماهواره‌ها تنها پایان یک پروژه چندماهه نبود؛ لحظه‌ای بود که حاصل تلاش و پیگیری گروهی از جوانان ایرانی به ثمر نشست. شنیدن گزارش لحظه پرتاب و دیدن ماهواره‌هایی که با مشارکت آن‌ها ساخته شده بود، برای او و همکارانش تجربه‌ای فراموش‌نشدنی بود؛ به‌ویژه زمانی که رهبر انقلاب به جوان بودن اعضای این گروه و میانگین سنی ۲۶ ساله آن‌ها اشاره کردند و از نیروی انسانی جوان به‌عنوان سرمایه‌ای ارزشمند یاد کردند.

اما فعالیت در صنعت فضایی، تنها به طراحی و ساخت ماهواره محدود نمی‌شود. گاهی لازم است اعضای تیم در شب‌های پرتاب تا نیمه‌شب در ایستگاه بمانند تا از سلامت ماهواره و دریافت سیگنال آن اطمینان پیدا کنند. راستکوه از تجربه این شب‌های پرالتهاب می‌گوید؛ شب‌هایی که مسئولیت حرفه‌ای، هیجان علمی و انتظار برای دریافت نخستین نشانه‌های عملکرد ماهواره در هم می‌آمیزد.

برای زنان شاغل در این حوزه، ماندن در محل کار تا ساعات پایانی شب گاهی با دشواری‌هایی همراه بوده است. او به تجربه دختران جوانی اشاره می‌کند که برای ادامه فعالیت تخصصی خود، نیازمند همراهی و اعتماد خانواده‌هایشان بودند. هرچند چنین شرایطی در ابتدا ممکن بود برای خانواده‌ها چندان پذیرفتنی نباشد، شناخت اهمیت کاری که این زنان انجام می‌دادند، به همراهی بیشتر آن‌ها کمک می‌کرد.

از نگاه راستکوه، امروز زنان ایرانی در حوزه‌های گوناگون علمی و تخصصی، از مهندسی و فناوری گرفته تا پزشکی و علوم انسانی، فرصت بیشتری برای حضور و اثرگذاری دارند. تجربه او نشان می‌دهد که پیشرفت علمی کشور، به بهره‌گیری از توانمندی همه نیروهای متخصص نیاز دارد و دختران جوان نیز می‌توانند با دانش، پشتکار و پذیرش مسئولیت، سهمی جدی در این مسیر داشته باشند.

گفت‌وگو با راضیه راستکوه، فراتر از روایت یک دستاورد فضایی، فرصتی است برای دیدن بخشی از تلاش زنانی که در پشت صحنه پیشرفت‌های علمی کشور حضور دارند؛ زنانی که می‌خواهند نه در حاشیه، بلکه در متن فعالیت‌های تخصصی و فناورانه، نقش‌آفرین باشند.