به گزارش متادخت، کتاب «با اجازه بزرگترها بله!؛ خاطراتی از خواستگاری به سبک شهدا» نوشته مسعود دهقانیپیشه، به بررسی نقش و ماهیت تجربههای عاشقانه زنانی میپردازد که همسران شهدای گرانقدر بودهاند. این اثر نه تنها به روایت شرایط ازدواج و خواستگاری این بانوان میپردازد، بلکه غنای عاطفی و معنوی زندگی آنها را نیز به نمایش میگذارد.
کتاب به دنبال نمایاندن صدای زنانی است که در سایه مردان بزرگ زندگی کرده و شجاعت و فداکاری را در کنار عشق و عاشقی تجربه کردند. روایتهای این کتاب حاکی از تأثیر روحیه ایثارگرانه مردان بر زندگی زنان است؛ زنانی که در عین تحمّل درد جدایی، به حفظ یاد و نام همسران شهیدشان ادامه داده و زندگی را دوباره معنا کردهاند.
به طور کلی، این اثر به زنان فرصتی میدهد تا داستانهای پرفراز و نشیب خود را بازگو کنند، و تصویری از عشق و زندگی را به تصویر بکشد که فراتر از مرزهای معمولی روابط انسانی است. این کتاب میتواند منبع الهامی باشد برای نسلهای جدیدی که در جستجوی درک عمیقتری از عشق و فداکاری هستند. مسعود دهقانیپیشه با قلم خاص خود، به خوبی این احساسات عمیق را به تصویر کشیده و به مخاطب این امکان را میدهد که به عمق زندگی این بانوان آگاه شود.
نثر روان این کتاب، مخاطب را به شخصیتهای مختلفی نزدیک میکند که روزهای خوب و خوشی را در یک خانواده سپری کردهاند. خانوادههایی که کلیشه نیستند و ابعاد مختلف شخصیتشان مخاطب را به این نتیجه میرساند که سبک زندگی شهدا دور از زندگی عادی و غیر قابل دسترس نیست. این کتاب، به بخشهایی از زندگی شهدا میپردازد که برای هر انسانی شیرینترین لحظه عمرش است.
بخشهایی از کتاب
منصور سال سوم دانشکده بود که یک روز عمهام به خانه ما آمد و با پدرم درباره من و او صحبت کرد. قبل از آن، سر یک سری مسائل بین دو خانواده شکرآب شده بود. تازه کمکم داشت روابط عادی میشد. نمیدانم عمهام چطور جرأت کرده بود بعد از آن همه ماجرا این مسأله را پیش بکشد. مادرم وقتی موضوع را فهمید خیلی عصبانی شد. نه این که چیزی از منصور دیده باشد، دل خوشی از ماجرا نداشت. تمام هفته بداخلاقی کرد. میگفت: «بیخود نبود این پسر میاومد اینجا و هفتهای دو روز میموند… پس یه خبرایی بوده!» من هم از همه جا بیخبر، مانده بودم چه کار کنم. بین ما حرف و حدیثی نبود؛ هر چند این اواخر از نگاههای منصور چیزهایی فهمیده بودم، اما میگذاشتمشان به حساب خیالات دخترانه خودم.
آخر هفته منصور آمد خانه نبودم. پیرزن همسایهمان جایی رفته بود و خانهاش را به ما سپرده بود. من آنجا بودم که در را زدند. در را که باز کردم دلم ریخت. منصور اینجا چه کار میکرد؟ دستپاچه گفتم: «مامان اینا خونه خودمون هستن!» منصور آرام گفت: «میدونم! اومدم اینجا شما رو ببینم… خوبین؟»








