به گزارش متادخت، هنوز رد تایپ خبر به رای گذاشتن لایحه حمایت از زنان در برابر خشونت در مجلس خشک نشده بود که چشممان به بازپس‌گیری آن توسط دولت روشن شد. لایحه‌ای که از شروع تا به امروزش  ۱۴ سال گذشته و بیش از ۵ دولت و 5 مجلس را به خود دیده و به اصطلاح قدیمی‌ها چند پیراهن بیش از بقیه لوایح پاره کرده، اما هنوز حیران و سرگردان از اینجا به آنجا و از این اسم تا آن اسم در حال تغییر و دعواست! یکی می‌گوید چرا اسمش را فلان گذاشتید و دیگری می‌گوید تبصره x ماده y را کجا بردید که بدون آن که نمی‌شود! اما هیچکس نیست بگوید آقایان محترم و خانم‌های محترمه، غریب به ۴۰ میلیون زن ایرانی که این لایحه به اسمشان نوشته می‌شود و ۴۰ میلیون مرد ایرانی که ناگزیر مخاطب آن قرار می‌گیرند، دستمایه آمد و شد جناح شما نیستند که مسائلشان را زیر فشار بازی‌های سیاسی خود ذبح می‌کنید؛ اینکه لایحه را کدام دولت فرستاده و کدام مجلس تصویب می‌کند آنقدر برای آن‌ها اهمیت ندارد که اجرای درست و هدفمندش دارد…

برخی رسانه‌ها¹ می‌نویسند مشخص نیست در جریان تغییرات لایحه چه مواردی دچار تغییر شده و یا حذف و مسکوت مانده، اما هرچه بوده دولت را مجبور کرده لایحه را پس بگیرد! این اجبار بیش از آنکه رنگ و بوی هشدار خطر جدی برای زنان داشته باشد، نشان از گذشته تاریخی دارد که برخی اجازه نمی‌دهند امتیاز ارسال قانون نهایی از ایشان سلب شود و برای آیندگان لازم می‌دانند حتماً ذکر شود فلان قانونِ سودمند به خانواده و علی‌الخصوص بانوان ایرانی، مهم نیست چند سال معطل ماند و طول کشید، اما مهم است بدانید توسط فلان بانو و فلان دولت محترمه کریمه ارسال شده بود که از قضا چنان نوشتند که خود می‌خواستند…

هرچند از انصاف به دور است که یک طرفه قضاوت کنیم! هرچه نقد به این سوی میدان می‌رود، حق است به آن سو هم روانه کنیم.

اسلام خط مشی همه ما و قانون اول و آخر ایران است و در آن شکی نیست اما برخی ایراداتی که به نامش تا به کنون بر این لایحه گذاشته شده را نه خدا راضی است و نه خلق خدا! قانون برای اصلاح امور زندگی مردم است و چه کسی واجب‌تر از آن زنی که در امن‌ترین نقطه زندگی‌اش، یعنی خانواده، دچار ظلم و ستم شده. داستان آنقدر بغرنج است که مقام معظم رهبری در این خصوص فرمودند: «زن از لحاظ جسمی، ظرافت بیشتری دارد و مرد، قوی‌تر و گردن‌کلفت‌تر است. با این حال، اگر قانون از زن دفاع نکند، ممکن است مرد، نسبت به او تعرّض کند. لذا، قانون، در حمایت از بانوانی که خانواده تشکیل داده‌اند و درون محیط خانوادگی خودشان هستند، وظایف بسیار سنگینی دارد. مطلبی که ما در کشورمان باید با جدیّت دنبال کنیم، حمایت اخلاقی و قانونی از زن است؛ تا مرد در محیط خانواده نتواند زورگویی کند. گرچه پس از انقلاب، اصلاحات زیادی در قوانین ازدواج و حمایت از خانواده شده است، اما کافی به نظر نمی‌رسد. لذا، توصیه ما به همه دست‌اندرکاران – چه آنهایی که در مجلس‌اند، چه آنهایی که در دستگاه دولتی هستند و چه آنهایی که بر منابر خطابه و وعظ هستند – و به خود زنان، این است که چنین مطلبی را مجدّانه دنبال کنند»².

این خواسته مستقیم و به صراحت رهبری نظام جمهوری اسلامی راه را برای تعلل و پشت گوش انداختن می‌بندد اما امان از ایرادات زیر ذره بینی به خصوص که برچسب دین می‌گیرد!

اما مسئله به همین جا هم ختم نمی‌شود و هرچه فراتر نگاه کنیم ناراحتی‌ها باید دوچندان شود. امروز دیگر عهد قاجار نیست که دعوای داخلی فلان دولت و عملکرد فلان مجلس از تهران به سختی به شیراز برسد و عامه خبر نداشته باشند سیاسیون چه می‌کنند؛ به مدد رسانه فراگیر و گستره‌ی قابل قبول اینترنت‌ها، در کسری از ثانیه نه فقط نقطه نقطه ایران، بلکه دنیا آنچه را رخ می‌دهد رصد می‌کند و هم واکنش نشان می‌دهند!

ایران خود کم دشمن ندارد که برایش نقشه بریزد؛ بخصوص در مسئله‌ای به نام «زنان» که هم مخاطب دارد و هم رنگ و بوی مطالبه. کافی است دشمن بداند کجا کم گذاشته‌ایم و یا کجا را رها کرده‌ایم تا در اولین فرصت نیزه داغ را روی همان زخم گذاشته و آنقدر فشار دهد که داد از دامان کشور بلند شود! آن وقت ما در داخل گویی کمر همت بسته‌ایم که دستشان گزک دهیم؛ یک روز قانون مهریه را عوض می‌کنیم³ و دیگر روز سرنوشت تصویب لایحه خشونت را نامعلوم می‌سازیم!

1. _{اعتماد آنلاین}
2. _{بیانات مقام معظم رهبری در مهرماه 1396}
3. _{فارغ از جزئیات طرح اصلاح قانون مهریه و اهداف آن که در یادداشتی جداگانه به آن خواهیم پرداخت، آنچه در رسانه‌ها گفته می‌شود «محدود شدن حمایت قانونی زنان در دریافت مهریه از همسران» است.}

✍🏻 به قلم فرناز اینانلو؛ سردبیر، فعال حوزه زنان و خانواده