به گزارش متادخت، تجربه دورانهای حساس و سرنوشتساز تاریخی در ایران نشان میدهد؛ حضور خانوادهها در کنار یکدیگر؛ همیشه منجر به پیوندهای خانوادگی عمیقتر و همبستگی اجتماعی گستردهتری شده است. طی سالهای جنگ تحمیلی، حضور تمامی اعضای خانواده درکنار یکدیگر و نقش پررنگ آنها در ایجاد روحیه و امید، مقاومت و انسجام اجتماعی، باعث شد در نسل بعد حس مسئولیت اجتماعی، حس ایثار و از خودگذشتگی برای وطن، شکل بگیرد و به یک سرمایه اجتماعی تبدیل شود. امروز نیز در دوران آتش بس و آرامش نسبی، اهمیت این از خودگذشتگی کمتر از گذشته نیست، این شبها، بسیاری از خانوادهها از پدر و مادر گرفته تا فرزندان با شرکت در برنامهها و مراسم اجتماعی، در بسیاری از شهرها گرد هم میآیند.
این حضور پر شور خانوادگی یک گردهمآیی ساده نیست؛ بلکه نمادی از مشارکت اجتماعی و انتقال ارزشها از نسل بزرگتر به نسل جوانتر است. وقتی کودکان و نوجوانان در کنار والدین خود در چنین فضایی حضور پیدا میکنند؛ مفهوم همدلی، ایستادگی، مشارکت اجتماعی و مسئولیت اجتماعی را به طور ملموس تجربه میکنند.
از روزهای دشوار شروع جنگ تا لحظات معنوی رمضان و حتی در این روزهای آتش بس، این خانوادهها هستند که با حضور و همراهی خود روح زندگی اجتماعی را زنده نگه داشتهاند. در واقع حضور خانوادگی باعث میشود، فضای شهر ازحالت صرفا فیزیکی خارج شود و به فضای زنده اجتماعی تبدیل گردد. اگر بتوان در دوران آتش بس و آرامش، همچنان حس همدلی، همبستگی و اعتماد اجتماعی شکل گرفته در دوران جنگ را حفظ کرد، در آینده، اعتماد عمومی، مشارکت در فعالیتهای اجتماعی درجامعه بهتر و بیشتر و روابط خانوادگی پایدارتر و مستحکمتر میگردد.
در نهایت میتوان گفت، هرجا خانواده حضور پررنگی داشته باشد، بذر همبستگی و اعتماد اجتماعی نیز در جامعه کاشته میشود.
✍ به قلم زهرا دهقانی تفتی؛ جامعهشناس و پژوهشگر
