به گزارش متادخت، در عصر انبوه اخبار ناگوار و هجوم بی‌رحمانه حوادث جهان، انسان امروز، به‌ویژه زنان، میان دو مسیر متمایز ایستاده است: یا پذیرش نقش یک «تماشاگر منفعل» که تنها به غصه خوردن و مشاهده رنج‌ها بسنده می‌کند، یا پذیرش مسئولیت یک «کنشگر فعال» که در صحنه بی‌تکرار زندگی، نقش خود را با تمام توان ایفا می‌کند. جستار پیشِ رو که به قلم خانم نرگس مهتدی نگاشته شده است، با نگاهی عمیق و الهی به این پرسش پاسخ می‌دهد که «آدم‌های معمولی» چگونه می‌توانند در برابر تلاطم‌های بزرگ جهانی، اثری ماندگار از خود به جای بگذارند.
منفعل نباشیم!
ما آدم‌های معمولی، ما آدم‌های غیر خاص، روزانه دربرابر هجوم بی‌رحمانه اخبار جنگ و اتفاقات ناخوشایند چه احساسی داریم؟ مثلا به عنوان یک زن خانه‌دار یا مادر چند فرزند به جز غصه خوردن و دست روی دست گذاشتن در این صحنه پر حادثه چه نقشی می‌توانیم ایفا کنیم؟ از دو حالت خارج نیست یا سر جای خودمان بمانیم و تماشاگر باشیم و نهایتا زیر لب نچ نچی کنیم یا همت کنیم و حرکت تا در حد خودمان هم که شده تغییری ایجاد کنیم.
تصور کنیم یک کارگردان کاربلد و حرفه‌ای براساس استعدادها و قابلیت‌هایمان پیشنهاد یک نقش عالی در یک سریال تاریخی می‌دهد! چکار می‌کنیم؟ حتما می‌پذیریم و سعی می‌کنیم با هدایت کارگردان صد خودمان را به نمایش بگذاریم .
به قول سهراب سپهری: زندگی صحنه یکتای هنرمندی ماست هرکسی نغمه خود خواند و از صحنه رود…
صحنه پیوسته به جاست …
خرم آن نغمه که مردم بسپارند به یاد…
حالا انتخاب با خودمان است که در صحنه بی‌تکرار زندگی کنشگر و فعال باشیم یا منفعل و کم خاصیت!
خدای متعال در جای‌جای قرآن کریم مومنین را به مسئولیت پذیری، همکاری و هم‌افزایی نسبت به یکدیگر فرا خوانده و از بی‌توجهی و عدم احساس مسئولیت بر حذر داشته است، هر انسان با استفاده از فکر و تجربه و تدبیر باید نقش خودش را در اجتماع پیدا کند.
نمونه موفق عدم انفعال در جامعه ما امام خمینی(ره) بود که در مقابل دستگاه عریض و طویل پهلوی دست به افشاگری زد و باعث شد که انقلاب اسلامی با همراهی فعالانه مردم به پیروزی برسد؛ درست وقتی که هیچکس فکرش را هم نمی‌کرد! و حالا ما در زمان حاضر و پسا جنگ که در لبیک به ندای رهبری سنگر خیابان را با صلابتی مثال زدنی حفظ کرده‌ایم. خدا را شکر ما خانم‌ها از پس امتحان‌ها خوب بر‌آمده‌ایم: چه آنجا که صدای مظلومیت محور مقاومت به گوشمان رسید و به صف شدیم برای بخشیدن طلا و چه آنجا که گرسنگی بچه های غزه بی تابمان کرد و هرچه در توان داشتیم دادیم شاید لقمه‌ی نانی شود و مرهمی!
ما منتظر ظهور منجی عالم بشریت هستیم؛ آن کسی که مرهم تمام دردهای انسان و انسانیت است والبته هر کداممان با انتظار فعالانه نقشی موثر در تحقق جامعه مهدوی خواهیم داشت.
