به گزارش متادخت، در گفتوگو با زهرا دهقانی، جامعهشناس، به بررسی ریشههای تاریخی کنشگری زنان ایرانی و نقش آنها در تحولات اجتماعی و بزنگاههای تاریخی پرداختیم؛ حضوری که به اعتقاد او، پدیدهای مقطعی و محدود به حوادث اخیر نیست، بلکه پشتوانهای به قدمت تاریخ و متأثر از الگوهای زن مسلمان دارد.
حضور زنان در میدانهای اجتماعی و حتی شرایط دشوار و بحرانی، از نگاه او ادامه مسیری است که پیشتر نیز در تجربههای تاریخی زنان ایرانی دیده شده است. زنانی که در کنار مسئولیتهای خانوادگی، در عرصههای اجتماعی و سیاسی نیز نقشآفرینی کردهاند. برای نمونه، حضور مادرانی که در روزهای جنگ و زیر بمباران، همراه با فرزندانشان در میدان حضور پیدا میکنند، نمیتواند جدا از تجربههای پیشین آنها در موقعیتهای دشوار تحلیل شود؛ تجربههایی مانند حضور در مسیرهای سخت پیادهروی اربعین که آمادگی و روحیه مسئولیتپذیری را در آنان تقویت کرده است.
در این گفتوگو، به خاطرهای از روزهای آغازین ورود امام خمینی(ره) به تهران نیز اشاره شد؛ زمانی که به دلیل ازدحام جمعیت در محل دیدار، برخی افراد پیشنهاد محدودکردن حضور زنان را مطرح کردند، اما امام خمینی(ره) با تأکید بر نقش تعیینکننده زنان در پیروزی انقلاب اسلامی، با این نگاه مخالفت کردند. این روایت، نمونهای از تفاوت نگاه به زن در گفتمان انقلاب اسلامی با نگرش تحقیرآمیزی است که در دوران پهلوی نسبت به زنان وجود داشت.
بخش دیگری از گفتوگو به نقش زنان در ایجاد انسجام اجتماعی و مدیریت امور در شرایط بحرانی اختصاص دارد. زنانی که با حضور فعال خود، میدانهای اجتماعی را به فضایی خانوادگی و جمعی تبدیل میکنند و در کنار حفظ پیوندهای خانوادگی، در ساماندهی و پیشبرد امور نیز سهم دارند. از این منظر، سپردن مسئولیتها به زنان در حوزههایی که به تجربه، شناخت و توانمندی آنها مربوط است، ضرورتی اجتماعی به شمار میرود. چنانکه رهبر انقلاب نیز بر سپردن امور مربوط به زنان به خود زنان تأکید کردهاند؛ رویکردی که میتواند زمینه حضور مؤثرتر و مسئولانهتر آنان را در عرصههای مختلف فراهم کند.








