به گزارش متادخت، «من و همسرم در دوران دانشجویی متأهل شدیم و خیلی بهتر و بیشتر، تلاشها و سختیهایی که دانشجو برای تحصیل و زندگی متحمل میشود را درک کردیم، به همین خاطر قدر همدیگر را بهتر میدانیم، چون این زندگی را با هم ساختیم..» این را علی زارع، یک استاد دانشگاه، میگوید که با واسطه در دانشگاه ازدواج کرد. رئیس دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی علیرضا زالی ۹ تیرماه گفت که «ازدواجهای دانشجویی در شکلگیری مؤلفه خودشکوفایی مؤثرند و از ثبات و بقای بیشتری برخوردارند.» طبق آمار، ازدواجهای دانشجویی از پایداری ۹۴ درصدی برخوردار هستند.
دکتر صادقیان، یک کارشناس خانواده، میگوید که «نباید فریب ازدواجهای دانشجویی را خورد، چرا که بیشترین آمار طلاق در بین اصناف مربوط به ازدواج دانشجویی است که دلیل عمده آن تصمیمات احساسی در ازدواج است.» اما بدرالسادات بهرامی، یک روانشناس، معتقد است که «دانشگاه محیط مناسب و فضایی سالم برای همسریابی است». ازدواجهای دانشجویی «آگاهانه و با آمادگی» درصد بالایی از موفقیت و پایداری را شامل میشوند.
افشار تموک، روانشناس و استاد دانشگاه، معتقد است که «برای شکلگیری فرهنگ ازدواج ساده باید ابعاد فرهنگی، اقتصادی، اجتماعی و مسائلی چون سنتها و فرهنگ خانواده و… را نیز در نظر گرفت و غیر عجولانه و با کار کارشناسی برای رسیدن به هدف پیش رفت.» همچنین در نظر داشت که زوجهای دانشجو برای گذران همزمان تحصیل و زندگی مشترک، نیاز به حمایت دوسویه از سوی مسئولان دانشگاه و خانوادهها دارند. دولت هم میتواند در حوزه مسکن و اشتغال کمک قابلتوجهی به تشکیل زندگی زوجهای جوان کند.
