به گزارش متادخت، در جهان امروز، نقش مادری تنها به مراقبت فیزیکی از کودک محدود نمی‌شود، بلکه مجموعه‌ای پیچیده از وظایف ذهنی، عاطفی و روانی را نیز شامل می‌شود. پژوهش‌ها نشان می‌دهند که فشار روانی مادران، در بسیاری از موارد، با میزان تنش تجربه‌شده در مشاغل پرفشار و حتی بیشتر از آن قابل مقایسه است. علت این امر را می‌توان در انتظارات جامعه از نقش مادری به عنوان مراقب دائمی از اعضای خانواده دانست.
وضعیتی که باعث می‌شود سیستم عصبی آن‌ها تقریباً هیچ‌گاه فرصت بازگشت به حالت استراحت و ترمیم را پیدا نکند.
بر خلاف محیط‌های کاری که معمولاً با ساعات مشخص، زمان استراحت و مرزبندی روشن همراه‌اند، مادری یک مسئولیت ۲۴ ساعته است. مادران حتی در زمان خواب نیز به نشانه‌های خطر یا نیازهای احتمالی کودک حساس می‌مانند و این آگاهی مداوم، دستگاه عصبی را در حالت نیمه‌هشیار نگه می‌دارد. چنین وضعیتی در بلندمدت می‌تواند به فرسودگی جسمی و روانی، کاهش سطح انرژی و افزایش تحریک‌پذیری منجر شود.
علاوه بر این، مادران بار ذهنی قابل توجهی   شامل مدیریت امور خانه، برنامه‌ریزی روزمره، هماهنگی فعالیت‌ها، توجه به نیازهای عاطفی اعضای خانواده و تلاش برای ایجاد ثبات در محیط زندگی را متحمل می‌شوند.
این حجم از تصمیم‌گیری‌های ریز و درشت، که اغلب نادیده گرفته می‌شود، موجب مصرف مستمر منابع شناختی می‌گردد و به تدریج سیستم عصبی را تحت فشار قرار می‌دهد. در چنین شرایطی، حتی زمانی که خانه از نظر ظاهری آرام است، بدن مادر ممکن است همچنان نشانه‌های فیزیولوژیک استرس و خستگی مزمن را تجربه کند.
آنچه در ظاهر به صورت بی‌حوصلگی، حواس‌پرتی یا فرسودگی دیده می‌شود، در واقع بازتاب عملکرد دستگاه عصبی‌ای است که مدت‌ها در حالت آماده‌باش بوده است.
شناخت این واقعیت می‌تواند به ایجاد همدلی بیشتر و توجه به نیازهای پنهان مادران کمک کند. حمایت خانوادگی، تقسیم وظایف و پذیرش این‌که مادری نیازمند استراحت و منابع روانی کافی است، از مهم‌ترین اقداماتی است که می‌تواند کیفیت زندگی و سلامت روان مادران را بهبود بخشد.
شناخت علمی این وضعیت، نه تنها به کاهش برچسب‌های نادرست مانند «ضعف» یا «کم‌طاقتی» کمک می‌کند، بلکه مسیر را برای گفتگوهای سازنده درباره اهمیت مراقبت از مادران هموار می‌سازد؛ افرادی که با وجود خستگی و فشارهای پنهان، نقش مهمی در حفظ تعادل خانواده و جامعه ایفا می‌کنند.